Artykulacja i realizacja interesów ekologicznych w modelu autorytarnym - Runc, Julita (Środkowoeuropejskie Studia Polityczne i Medioznawcze, 2012)
W systemach autorytarnych (niedemokratycznych) władza pod wpływem nacisków oddolnych niezależnych ruchów ekologicznych może zweryfikować swoje stanowisko traktując postulaty ochrony środowiska jako quasi polityczne, a nie stricte polityczne. Systemy autorytarne respektują interesy ekologiczne pod wpływem nacisków oddolnych, a nieautorytarne w wyniku polaryzacji opinii społecznej, która przekształciła się w formę nacisku demokratycznego. Istotną cechą autorytaryzmu jest jego złożoność, syndromatyczność. Określone przekonania i tendencje nie występują w sposób wyizolowany.Większość badań wskazuje na silną korelację między poszczególnymi elementami autorytarnego syndromu u osób żyjących w różnych kulturach, aczkolwiek można zaobserwować pewną zmienność w zakresie najbardziej charakterystycznych jego rysów w różnych społeczeństwach. Jednym z istotnych rysów autorytaryzmu jest silne przekonanie o respektowaniu władzy i połączona z nim potrzeba podporządkowania się władzy. Autorytaryzm pozostaje w związku z poglądami i postawami dotyczącymi określonego systemu politycznego i nie jest z nim tożsamy (1). Stosunek państwo–obywatel to jedna z podstawowych kategorii w teoriach społeczeństwa obywatelskiego. W państwach autorytarnych, czy totalitarnych społeczeństwo walczy z państwem o swoje prawa